اوراق بهادار

نقش اوراق بهادار چیست؟

مؤسسه ای که اوراق بهادار را برای فروش ایجاد می کند به عنوان صادر کننده شناخته می شود و البته کسانی که آنها را خریداری می کنند، سرمایه گذاران هستند. به طور کلی، اوراق بهادار نشان دهنده سرمایه گذاری و وسیله ای است که شهرداری ها،  و سایر شرکت های تجاری می توانند سرمایه جدید را افزایش دهند. شرکت ها می توانند پول زیادی کسب کنند وقتی سهام آنها به طور عمومی به فروش می رسد، به عنوان مثال، فروش سهام در یک پیشنهاد عمومی اولیه (IPO). دولت های شهرستان و یا شهرها می توانند پول خود را برای یک پروژه خاص بوسیله شناور شدن اوراق قرضه شهرداری جمع آوری کنند. با توجه به ساختار تقاضای موجود یا قیمت گذاری موسسه، افزایش سرمایه از طریق اوراق بهادار می تواند جایگزین ترجیحی برای تامین مالی از طریق وام بانکی باشد.

از سوی دیگر، خرید اوراق بهادار با پول قرض گرفته شده، یک عمل شناخته شده به عنوان خرید در حاشیه، تکنیک سرمایه گذاری محبوب است. در اصل، یک شرکت ممکن است در قبال نقدینگی یا اوراق بهادار دیگر، در صورت شروع یا به طور پیش فرض، حقوق مالکیت خود را به پرداخت بدهی یا وظیفه دیگر خود به دیگری واگذار کند. این قراردادهای وثیقه در این اواخر به خصوص در میان سرمایه گذاران نهادی افزایش یافته است.

اوراق بهادار

قرار دادن بازار

اوراق بهادار تجاری معامله شده در بورس اوراق بهادار ذکر شده است، جایی که صادر کنندگان می توانند لیست های امنیتی را جستجو کنند و سرمایه گذاران را با حصول اطمینان از بازار مایع و تنظیم شده در بازار، جذب کنند. سیستم های تجارت الکترونیکی غیر رسمی در سال های اخیر شایع تر شده اند و در حال حاضر اوراق بهادار اغلب بدون نام تجاری یا به طور مستقیم در میان سرمایه گذاران به صورت آنلاین و یا از طریق تلفن به فروش می رسد.

همانطور که در بالا ذکر شد، یک IPO نشان دهنده اولین فروش اصلی سهام شرکت های سهام به عموم مردم است. پس از IPO، هر گونه سهام جدید صادر شده، در حالی که هنوز در بازار اولیه فروخته می شود، به عنوان پیشنهاد ثانویه نامیده می شود. در عوض، اوراق بهادار ممکن است به صورت خصوصی به یک گروه محدود و واجد شرایط در آنچه که به عنوان  واسطه خصوصی شناخته می شود ارائه شود – تمایزی مهم از نظر قوانین شرکت و مقررات اوراق بهادار است. گاهی اوقات شرکت ها سهام را به صورت ترکیبی از اعطای عمومی و خصوصی به فروش می رسانند.

در بازار ثانویه، به عنوان پس از فروش معروف است، اوراق بهادار به سادگی به عنوان دارایی از یک سرمایه گذار به دیگری منتقل می شود: سهامداران می توانند اوراق بهادار خود را به دیگر سرمایه گذاران برای پول نقد و یا سود سرمایه خود را واگذار کنند. بازار ثانویه به این ترتیب بازار اولیه را تکمیل می کند. بازار ثانویه مایع کمتر برای اوراق بهادار خصوصی است، زیرا آنها به صورت عمومی قابل فروش نیستند و تنها می توانند از میان سرمایه گذاران واجد شرایط منتقل شوند.

سایر انواع اوراق بهادار تأیید شده عبارتند از: اوراق بهادار همچنین می تواند در سیستم ثبت نام مستقیم ثبت شود، که سهام را در فرم ثبت نام ثبت می کند. به عبارت دیگر، یک عامل انتقال سهام را از طرف شرکت بدون نیاز به گواهینامه های فیزیکی نگه می دارد. در بعضی موارد، فن آوری های مدرن و سیاست ها نیاز به گواهینامه صادر کننده برای حفظ یک ثبت کامل امنیتی را حذف کرد. یک سیستم توسعه یافته است که در آن صادرکنندگان می توانند یک گواهینامه جهانی را که همه اوراق بهادار برجسته را به عنوان سپرده گذاری جهانی شناخته شده به عنوان شرکت اعتباری سپرده (DTC) نشان می دهند، سپرده باشند. تمام اوراق بهادار معامله شده از طریق DTC در قالب الکترونیکی برگزار می شود. مهم است توجه داشته باشیم که اوراق بهادار، صدور گواهینامه و بدون صدور گواهینامه از نظر حقوقی یا امتیاز سهامدار یا صادر کننده تفاوت نمی کند. سپرده های اوراق بهادار کسانی هستند که قابل مذاکره هستند و حقوق سهامدار را به حقوق زیر امنیت واگذار می کنند. آنها در بعضی موارد با تایید و تحویل از طرف سرمایه گذار به سرمایه گذار دیگر منتقل می شوند. از لحاظ ماهیت اختصاصی، اوراق بهادار حامل الکترونیکی قبل از هر زمان تقسیم شده بود، به این معنی که هر یک از امنیت یک دارایی جداگانه است که از لحاظ قانونی مجزا از دیگران در همان موضوع بود. بسته به عملکرد بازار، دارایی های امنیتی تقسیم شده می تواند قابل تعویض یا (کمتر معمول) غیر قابل تعویض باشد، بدین معنا که پس از وام دهی، وام گیرنده می تواند معادل دارایی را به عنوان دارایی اولیه یا یک دارایی مشابه در انتهای وام بازپرداخت کند.

در برخی موارد اوراق بهادار حامل ممکن است برای کمک به فرار از پرداخت مالیات مورد استفاده قرار گیرد و بنابراین گاهی اوقات توسط صادرکنندگان، سهامداران و سازمانهای نظارتی مالی به طور غیرمستقیم می تواند مورد توجه قرار گیرد. اوراق بهادار ثبت شده نام و نام خانوادگی دارنده و سایر اطلاعات لازم را که توسط یک صادر کننده در یک پوشه ثبت نام، و نگهداری می شود، می گذارند. نقل و انتقال اوراق بهادار ثبت شده از طریق اصلاحیه های ثبت شده رخ می دهد. اوراق بهادار ثبت شده همیشه یکپارچه است، به این معنی که کل موضوع یک دارایی واحد را تشکیل می دهد، هر کدام از آنها یک بخش از کل است.

اوراق بهادار تقسیم شده توسط طبیعت قابل تعویض است. سهم بازار ثانوی نیز همیشه تقسیم نشده است. اوراق بهادار نامه با SEC ثبت نشده است و بنابراین نمی تواند به صورت عمومی در بازار فروخته شود. نامه ی امنیتی (همچنین به عنوان یک امنیت محدود، اوراق قرضه یا اوراق قرضه شناخته می شود) به طور مستقیم توسط صادر کننده به سرمایه گذار فروخته می شود. این اصطلاح از الزامات SEC برای "نامه سرمایه گذاری" از خریدار مشتق شده است، نشان می دهد که خرید برای مقاصد سرمایه گذاری است و برای فروش مجدد در نظر گرفته نشده است. اوراق بهادار کابینه در بورس اوراق بهادار عمده مانند NYSE ذکر شده است فعالانه معامله نمی شود برگزار شده توسط جمعیت سرمایه گذاری غیر فعال، بیشتر احتمال دارد که یک اوراق قرضه نسبت به سهام باشد. "کابینه" اشاره به مکان فیزیکی دارد که سفارشات اوراق بهادار از لحاظ تاریخی از طبقه تجاری ذخیره شده است. کابینته ها معمولا دستورات محدودی را نگهداری می کنند و سفارشات تا زمانیکه منقضی یا به نتیجه برسند، نگهداری می شدند.

اوراق بهادار شخصی یک نوع امنیت مبادلاتی است – یعنی می توان آنها را به صورت دیگری تغییر داد، معمولا از سهام معمول متمایز است. وقتی که امنیت باقی مانده تبدیل شده یا مورد استفاده قرار می گیرد، تعداد سهام فعلی قابل توجه را افزایش می دهد. این می تواند استخر سهم و قیمت آنها را نیز رقیق کند.همچنین بر معیارهای تجزیه و تحلیل های مالی مانند درآمد هر سهم تأثیر می گذارد، زیرا درآمد شرکت ها باید با تعداد بیشتری سهام تقسیم شود. در مقابل، اگر یک شرکت با یک معامله ی عمومی اقدامات لازم برای کاهش تعداد کل سهام برجسته اش را انجام می دهد، گفته می شود که این شرکت آنها را ادغام کرده است. اثر خالص این اقدام افزایش ارزش هر سهم فرد است. این امر اغلب برای جذب سرمایه گذاران بیشتر یا بزرگتر مانند صندوق های متقابل انجام می شود. مقررات اوراق بهادار در ایالات متحده، کمیسیون اوراق بهادار و بورس ایالات متحده (SEC) پیشنهاد عمومی و فروش اوراق بهادار را تنظیم می کند. پیشنهادات عمومی، فروش و معاملات اوراق بهادار ایالات متحده باید ثبت شده و با بخش اوراق بهادار دولتی SEC ثبت شود. سازمان های نظارتی (SROs) در صنعت کارگزاری اغلب در موقعیت های نظارتی قرار دارند. نمونه هایی از SRO ها عبارتند از: انجمن ملی نمایندگی های اوراق بهادار (NASD) و اداره تنظیم مقررات مالی (FINRA).

The entity that creates the securities for sale is known as the issuer, and those that buy them are, of course, investors. Generally, securities represent an investment and a means by which municipalities, companies and other commercial enterprises can raise new capital. Companies can generate a lot of money when they go public, selling stock in an initial public offering (IPO), for example. City, state or county governments can raise funds for a particular project by floating a municipal bond issue. Depending on an institution's market demand or pricing structure, raising capital through securities can be a preferred alternative to financing through a bank loan.

On the other hand, purchasing securities with borrowed money, an act known as buying on a margin, is a popular investment technique. In essence, a company may deliver property rights, in the form of cash or other securities, either at inception or in default, to pay its debt or other obligation to another entity. These collateral arrangements have been growing of late, especially among institutional investors.